SOME MUCH FOR NOTHING INTERVIEW

December, 2015

Hi Erik, How are you lately?

Hello, and thanks for your interest in So Much For Nothing. I guess I’m ok. It rarely helps to whine and complain all the time, so I try not to bother anyone with it.

Your album Livsgnist is released on Jan, 2012. How are the reactions, reviews for the album from press, fans and your label My Kingdom Music? Do you have any plans for a new album recently?

The album got massive critics when it was released. It sticks out from the normal metal release and because of that, I guess it gained some extra cred from the review writers, in addition to the simple fact that it’s a really solid album in the first place. I’ve also gotten lots of feedback from people saying this and that about how good this shit sounds, so that’s of course a positive thing along all this negativity. As for a new album; all songs are written, but I’m not finished with all the lyrics and vocal arrangements yet. After tons of delay, I hope we will start recording it late this summer.

So Much For Nothing (SMFN) is started as your solo project but now drummer Uruz is also permanent member. Now there you have kick offs for live performances first at Inferno Festival on February 1st and then Under the black sun festival on 3-5 July 2014. Will you use live members or are then any plans for permanent ones?

As for now, I think we will keep on going with this live members situation as it seems to work really good. As you mention, we just played our first gig ever at the kickoff event for the Inferno Festival, and I don’t think it could have gone much better.

Do you have influences from classical music or other genres while you are creating SMFN music? You are using various instruments like violin, cello, saxophone, trumpet that bring experimental atmosphere to SMFN music. SMFN seems like contribution of dark experimental pop into black metal. How do you define SMFN music?

I like listening to classical music, but I rarely do it anyway. Although I listen to lots of movie soundtracks, and you can find lots of classical music there, so… I probably do, when I think of it twice. However, the instruments you mention is not played by myself, but some talented people I know. I just play the basics on the album; guitars and bass, as well as some small parts with piano and flute. As for the inspiration, I must say that my main inspiration comes from pop music and black metal, as those are the two genres I mainly listen to myself. And as for how I will define SMFN, it’s easy; metal-pop/rock!

The melancholic tones of SMFN catch from the beginning of the songs throwing out the listeners to the unpredictable utter darkness. Oldchool guitars riffs, sorrowful vocals, sharp deathwish, suicidal lyrics are the ones what I can say about your music. What are your influences coming from? Do you think creativity is implicated in extremism, pain and destruction?

Musically, it’s what I wrote above, inspiration wise. Lyrically and regarding this “feeling”, I really don’t know… As far as I can remember, I’ve always been attracted to darkness and the sombre aura, so the whole melancholy concept which dwells upon SMFN really comes natural to me. And the lyrics are spawned out of everything from single actions which has happened to a more general feeling and the way I see things, life, future etc.
As for creativity in general, I don’t think this HAS to come from something extreme, sorrowful or whatever, but if you take a look at the history, many of the greatest artists of all time don’t seem like they have been happy as a teletubby, so to speak.

There is a trendy description for depressive black metal music as suicidal black metal? Do you think if it is used to describe some sort of music? Do you call SMFN suicidal black metal?

Of course it’s used as a description for a special type of genre which doesn’t exactly fit the regular extreme metal, black metal or whatever. But isn’t depressive and suicidal black metal sort of the same when referring to bands in one of those categories? Anyway, I don’t mind what label music get, and I’ve seen this label when speaking of SMFN as well. I don’t mind what other people say, but personally I just call it metal-pop/rock. Not suicidal or depressive or something like that. Plenty of bands and artists outside the metal genre have sombre lyrics without being labeled with that tag. I mean… Have you ever heard the term “suicidal synth pop” or “depressive country” when referring to a band/artist that happens to write about the darker aspects of life? I haven’t…

Livsgnist means “spark of life” which takes me think about Nietzschean affirmation theory.

In The Birth of Tragedy Nietzsche maintains that the Greeks knew well that life is terrible, inexplicable and dangerous yet didn’t surrender to pessimism by turning their backs on it. Instead, they "transmuted" the world and human life through art. Their culture is a unity of two "attitudes"—the forces of life (Dionysian) and the love of form and beauty (Apollonian).

Saying “yes” to life, feeling the joy of exhaustlessness of you, a pleasure featuring the pleasure taken from destruction… Do they take part in SMFN ideology? What do you wanna say about this resemblance?

Well, I haven’t been giving this issue much thought… But as stated, “the forces of life and the love of form and beauty” sounds pretty much intact with a part of how the concept behind SMFN works.

Nihilism might be defined as severe misery resulting from meaningless efforts and loosing the meaning of life. Do you call yourself nihilist? How do you define it by your own words?

I think I will rather call myself a realist if I have to put a tag on myself, which I prefer not to. But according to the definition of nihilism in the question, I guess it suits me in some levels. Again, I haven’t given this much of a thought either… I simply am who I am and do what I do, without having the urge to find a definition or to find out under which label I “belong”.

Melancholy, suicide is related with depressing gloomy atmosphere and long-lasting dark winter times of Scandinavia in black metal scenery. However, according to Camus, suicide season is the beginning of summer because when the nature awakens, the gap between inside and outside gets deepens that makes internal midwinter intolerable. What are your thoughts on suicide and suicide season? Do you think suicide is a passion or it is like falling in love as Freud says?

I think this is a very individual matter; when and why people commit suicide. But of course it’s some sort of passion… There’s a reason why they want to leave this world, so they probably have a passion for suicide, right? But frankly, I don’t care…...

In SMFN lyrics love and death are in touch in many sides. Moreover, in the songs of One Last Night and Suffer in Silence, love is threatened to death if not commits a suicide. What kind of relationship do love and death have according to you?

I guess both love and death are two really emotional topics, and the thought of one or the other can probably be too much for some people. Of course you have the lack of love which can lead to death, but also the love of death – the curiosity of what’s on the other side (even though I personally don’t think it’s anything waiting for you there) or those who somehow fall in love with the thought of dying, as they can’t stand this world anymore. I don’t know…. I can probably come up with many more thoughts around this subject, but does it really matter what I think? When reading lyrics, it’s best to think about what you get out of them yourself, instead of trying to “understand” the author’s thoughts, at least in my opinion. In most cases, you will probably get in wrong anyway.

Many suicides are seen in black metal genre, which is started with Dead from Mayhem. What kind of connection do you think black metal and suicide have?

The search for utter darkness, feeling misplaced in this world, being depressed as you don’t feel you fit in… Lots of people commit suicide, not only people involved with black metal. However, the feelings and darkness is usually very essential in black metal, so it’s not very surprising that several people within this “scene” have passed away over the years.

Misanthropy as hated over humanity and in sometimes hatred over every living thing including nature. What does misanthropy mean to you? Do you call yourself misanthrope?

As said, if I have to label myself with anything, I will call myself a realist, but of course, I have some misanthropic point of views.

How do you feel about drug usage in rock/metal scenery? Do you think hallucinogens can contribute to inspiration on music like opening a different perception as Aldoux Huxley mentioned much in his book called Doors of Perception?

Yes, absolutely, but I don’t think that it works for everyone. Like so many other things, I think this is very individual, and personally, when writing music I usually end up dead drunk. Possibly not the best way to work, but I think it’s essential in SMFN’s matter.

Niklas Kvarforth from Shining is featuring in Suffer in Silence song from Livsgnist album in vocal parts and lyrics. How was the working with him? How did you league together?

I knew Niklas from being on tour with Shining together with my other band Sarkom. I told him about SMFN and that I wanted him to take part on one of the songs. Sure thing, but today you can just send files over internet, so he did his part in Sweden while I was at home in Norway. We communicated mostly over e-mails and everything worked out great, I think!

Unlike SMFN, anti-religious side of black metal is seen your other band called Sarkom. What do you think about religions generally? What do Aleister Crowley’s disciplines or Anton La Vey’s Church of Satan mean to you?

As said before, I’m a realist. If someone told me about a man who can walk on water, then please show him to me and make him demonstrate how he does that. Unless I can’t see it or personally feel it, it’s not real to me. On topic, religion mostly sucks. Just look how they fight over things that claim to be real. And that you will get seven virgins when you die for example, haha! Unless they are pedophiles, most women aren’t virgins, so I don’t understand how each and one of them will get seven!!? As for A. Crowley or La Vey, they mean nothing to me. Don’t know so much about them either, so that’s rather natural. I care mostly about myself and my closest and do what I want within a certain limit, of course. As far as I know, I don’t get any ideas or way of living because it’s written down or told by others. I have a slightly functional brain, so I prefer to think myself rather than doing what others say I should.

What do you want to say about Trondr Nefas (Trond Bråthen) known with its band called Angst Skvadron who passed away on May 2012? He is one of the friends of you which you contribute great projects together. How is he remembered by your side and in black metal scene?

Nefas is one of those I actually will call a pioneer in the black metal scene, and I’m personally inspired by his work with Urgehal. That’s one of my favorite black metal bands. He was not a close friend of mine, but we met from time to time. As you say, we worked together, or he helped me out with a couple of guitar solos on Livsgnist, which I rather will call it. However, I have several memories of him and he was certainly a person not to forget! People still talks about him “up here”, and there’s no reason why they shouldn’t! Even though he is gone, his music will live for many decades!

Please share your last words and wishes. Thank you for the interview.

If anyone feels to check out SMFN after reading this, the easiest way is through facebook. That’s where the shit happens these days. The page is regularly updated by myself or our PR manager Patricia Thomas. As we also just have started to play live, any interested bookers should not hesitate to get in touch! Thanks for your time and support!

Originally published in Turkish on Filhakikat.net.

2015 BLACK METAL GÜNLÜKLERİ

Müziğin yöndeş damar devindiren spritüel etkisini düşününce karşımıza çıkan elbette zamansızlık, donmuş an’lar ya da notalarla kaynayan, buharlaşan parça parça zaman dilimleri çıkar. Yine de uzun vadede bize tüm bu çılgın duygu devinimlerini yaşatan, hazzın tanımını yaptırıp bir tokat gibi ıstırabı suratımıza yapıştıran şu karanlık eserlere 2015 çerçevesini çekerek bakarsak karşımıza neler çıkacak diye düşünmeden edemiyorum.

17.yy’da paralı askerlerin ev özlemini tanımlamak için kullanılan nostalji kelimesi yakışır mı buraya? Bu kelimenin aynı zamanda melankoli içermesi nedeniyle yakışacağını düşünüyor ve bir yıllık zifiri karanlık nostalji listesini huzurlarınızda sunuyorum.

Uçuk Kaçık Bir Black Metal… Post Etkiler…

Önce elinize keskin bir Cabernet Sauvignon alın mümkünse Urlice Artizan 2011 olsun. Filtre edilmemiş, orta uzunlukta tanenli yapısı aynı post black gibi, yer yer büyülerken keskinliğini size hiç unutturmayacak bir tarzda.

Artizan’ın yüksek alkolünün etkisiyle Pink Floyd’un Comfortably Numb etkisini bu sefer içinizde kötülük çiçekleri açarken duymak istiyor bazılarınız, biliyorum. Çin ya da Kuzey Dakota’lı Ghost Bath’ın Moonlover albümü tam da bunu vaat ediyor. Yoğun ıstırap etkisini göz ardı edemeyecek kadar kızarıyor/kanlanıyor gözleriniz. Çığlıkları gökyüzünü yararak dinleyiciye ulaşıyor. Grubun adı bizzat bedeni su altına batırıp intihar etme yolunun adı.

2015 yılında Amerika kıtasından post black türünde bir dizi güzel eser çıkmaya devam etti. Genellikle tek kişilik projeler olan bu gruplar kara kültürün kıtalar arasında taşınıp tüm dünyayı sarmasında etkili oldu. Bu gruplar arasından sıyrılan Akhyls, ürkütücü atmosferi ve rüyalardan esinlendiği The Dreaming I albümü ile adeta Lovecraft’ın habis öykülerine girmişçesine huzursuz edici bir evren sunuyor dinleyiciye. Ambient’ın kötücül tarafı, düşlerde gezen kâbusların yaşadığı bir albüm bu.

Panopticon’un Autumn Eternal’ı son baharda yayınlanarak içinizi gelecek kalıcı karanlığa dair titreştiren bir çalışma.

Leviathan ise Scar Sighted albümü ile bünyesini kattığı death metal etkilenimler ve korku efektleri ile depresif atmosferik yapısıyla dinlenilmesi gereken bir başka çalışmaya daha imzasını attı.

Daha uçucu bu dünyaya ait olmayan melodiler arayanlar ise yüzünü Midnight Odyssey’e dönmeli. Shards Of Silver Fade albümüyle melankolinin uzay boşluğunda bile salındığını gösterir nitelikte bir albüm çünkü.

Slovenyalı Dekadent, hakikat gibi ağır bir isimle yayınladığı Veritas albümü ile müzikal elementlerinden en az biriyle dinleyicileri büyülemeyi başardı.

Keder ve gururun yan yana olduğu Ukraynalı Drudkh’un A Furrow Cut Short albümü post black zamanlarını aratsa da Drudkh’dan olduğu için dinlemeye değer bir atmosferik black metal çalışmasıydı.

İngiliz Ethereal Shroud ise They Became the Falling Ash albümü ile yılın film müziği olmaya aday. Atmosferik black metalin içinize ince ince işlendiği bir başyapıt.

Lustre, keskin ve soğuk melodilerin dönüp durduğu ve boğazınıza yapışan Blossom albümünü yayınladı.

Azerbaycan’dan Violet Cold, Desperate Dreams ile uçuk kaçık daha çok enstrümantal bir çalışmayla yerini aldı.

Negura Bunget’den Tau seslerin, ıssız tınıların olduğu, atmosferik bir albüm, black yanındaki seyrelmeyi düşünmezseniz zihninizde epik bir film müziğini canlandırarak sizi büyülemeye devam edecek nitelikte.

İngiliz Fen, Carrion Skies’da saykodelik etkileri karanlıkla harmanlamış ve post black metal türüne umut vaat eden bir albüm kazandırmıştı.

Black Metal’in en Keskin Yanını Gördük…

Marduk… Uğruna öleceğim bir grup… 25 yıllık kariyeri boyunca çıkardığı albümlerin hepsi de içinize oturacak ve hissettirdiği tüm o kara ağırlığıyla sizi tutsak edecek cinsten kara şaheser. Bu müziğin nasıl yapılması gerektiğine, bir black metal ekolünün soğuk, mesafeli ve entelektüel duruşuna sahip. 2015’te çıkardığı Frontschwein da 2. Dünya savaşının black metal dilinde anlatımı olup dehşet saçan, kan sıçratan nitelikte.

Dark Funeral, Nail Them to the Cross ile yeni vokalisti Heljarmadr ile iki parçalık bir ısınma kaydı çıkardı diyebiliriz. Şarkı sözlerinde Lord Ahriman’ın karanlık felsefesi ve bu sefer Zerdüşçülük’e uzanan temaları mevcut. Ortodoks black metalinin hızlı ve güçlü zifiri karanlık bir efsanesinden söz ediyoruz burada.

Polonya’dan Blaze of Perdition’ın Near Death Perditions albümü oldschool’a göz kırparken modern bir sound taşıyordu. Rotting Chris ve Behemoth arasına gidip gelen ama yenilikçi fikirler de barındıran umut vaat edici bir çalışmaydı.

Black Metal ile Grindcore’un seçkin birlikteliğini İngiliz ikili Anaal Nathrakh’dan Desideratum albümüyle gördük.

İnsanlığa öfke kusan, mizantropik, din karşıtı, Lucifer’ın ışığıyla aydınlanmış kaotik değil ama olgun, sert ve vurucu bir black metal albümüydü 1349’dan Massive Cauldron of Chaos.

Gorgoroth, death metale doğru başladığı yolculukta Instinctus Bestialis albümüyle devam ediyor. Eski Gorgoroth artık yok ama onun yerine yeniden ve güçlü bir sound’la doğmuş başka black/death albümü daha var.

Transilvanya’nın Bitmez Açlığı… Oldschool Arena

Eskilere dönüp yüzünüzü, tavan arasının örümcek tutmuş ortamında kadehinizi kaldırıyorsunuz, önce yaratıcı Darkthrone’a, ardından da bu ekolün devamı İzlandalı Misþyrming ve ateş ve kaos şarkıları anlamına gelen Söngvar elds og óreiðu albümüne. Hail Satan! Albüm kapağı ruhumuzu tutuşturmaya yetiyor!

İyice toza bulanmak mı istiyorsunuz? Aslında şu an Helvete’nin simsiyah duvarlarına bakıyor olmayı dilerdiniz değil mi? Açın o zaman Fransız VI’nın De Praestigiis Angelorum albümünü.

Horna ise bu 2015’te çıkardığı Hengen Tulet albümüyle Finlandiya’da izole ve saf kan black metal yapmaya devam ettiğinin sinyallerini vermiş oldu. Albüm kirli, pesimist ve melodisiz bir vokal ile bir tür barut hissiyatı veriyor ancak bu albümün Horna’nın en iyi albümü olmadığı ortada.

Svartelder’in Askebundet’i ile Norveç karanlığını ruhumuza çöktü. Her dinleyişinizde yeniden keşfettiğiniz parçalardan oluşan, karanlık, estetik ve şeytani bir EP.

Sadece Transilvanian Hunger zamanlarına gidip orada kalmak isteyenler için Taake, Striden Hus albümüyle yolcu toplamıştı.

Karanlık Epik, Melodik, Senfonik Tınlarsa…

Kadife eldiven içine demir yumruk bu tarzı anlatmaya oldukça yakınsıyor gibi. O halde hala içememiş olduğunuz o enfes Burgonya Pinot Noir’ını düşleyerek ki onu aramak serüvenin kendisi olduğu için belki de hiç bulamayacaksınız, bakalım bu kadife melodiler 2015’te kimler tarafından yaratıldı…

Polonyalı Mgla ve albümü Exercises in Futility ile karanlık ve mistisizm usul usul geziniyor olmalı damarlarınızda… Albümdeki bestelerle yaratılmış bu kara güzelliğe hayran olmamak içten bile değil...

Ne Obliviscaris, Citadel ile Neo Klasik türünü ekstrem müzikle yeniden yaratmış ve bütünlüğü hakkında neredeyse ders vermişti.

Eis’in Bannstein albümü ise gittikçe güzelleşen ve son şarkıda sizi resmen karanlığın balladıyla baş başa bırakarak mest eden bir albümdü.

Nightbringer’ın Ego Dominus Tuus albümü ile ezoterik bir karanlığın yükseldiğini duyumsadık. Albümün yaratığı gotik romantik bir hava var ki, dinlerken ortaçağ’daki tekinsiz bir kasabada cehennemden yükselerek karanlık şatoları işgal eden demonları hayal etmemeniz içten bile değil.

Selvans, Lupercalia albümüyle ile bu yıla folklorik karanlık fikirler getirmiş oldu.

Obsequiae, Aria of Vernal Tombs albümü o kadar berrak bir sound’a sahip ki ortaçağ melodilerini zihninize kazıyor.

Khors ise Night Falls onto the Fronts of Ours ile gecenin ve ölümün albümünü yayınlandı. Zifiri karanlık…

Graveworm kendini çok geliştirdi, geliştirirken de death metalle fazla haşır neşir olup As The Angels Reach the Beauty gibi bir epiklikten uzaklaştı. 2015 ise yeni tarzında yine melodik Ascending Hate’i yayınladı.

Vreid, Sólverv albümüyle yine melodik ve tanıdık ezgilerle buluştururken, izlerken eğleneceğiniz bir de video klibi yayınlandı.

Ancient Rites da Laguz ile senfonikliğin sınırlarında gezen güzel soloların yer aldığı bir albümle 9 senelik aranın ardından canlanma belirtileri gösterdi.

Sofistike, Artistik ve Suicidal…

İtalyanca büyük acı anlamına gelen Amarone koyuyorum şimdi kadehinize. Bir yudum aldınız bile… Artık kanla karışık bu kara safrayı kanınızdan temizlemeniz imkânsız. Melankoli size tarihin ilk Amarone’sini yaptı. Kanınızda yer alan tüm neşe, tatlı duygular bir güzel fermantasyona uğrayıp kara safraya dönüşecek.  Fermantasyon tüm neşe kaybolana kadar devam edecek.

Çünkü sizi öldürmeden süründürecek bir ıstırap arıyorsunuz, değil mi? O halde tüm oklar Shining’i gösteriyor zira Shining arzuyla haz arasında kalan o boşluğun, uçurumun “jouissance” ın müziğini yapıyor. Ne kadar çok dinler ve haz duyarsanız o kadar acı çekiyor ve daha çok dinlemek istiyorsunuz. Bu kanlı sarmal 2015’te boğazımıza IX numaralı albümü olan Everyone, Everything, Everywhere, Ends ile dolandı. Evet, ıstırap daha sofistike anlatılamazdı.

Vahşi Fransızlar Peste Noire’dan yılın albümü Le Chaise Dyable geldi bu yıl. Albüm genel anlamda tipik bir orthodoks black metali ancak deneysel öğelerin anlık ortaya çıkarak bu yapıyı darmadağın etmesi albüme avangart sıfatını kazandırıyor ki bu karanlığı taçlandıran bir zenginlik. Uyumsuz, dengesiz, hayata Dionysos vari bakan bir çalışma. Black metal’e Dadaist bir yaklaşım.

Fransız ekolünden bahsetmişken kadim dostlarım Khaos-Dei ve nefes kesici albümleri Tell Them Lucifer Was Here ile black metal camiası Lucifer’ın ışığı ile aydınlandı. Depresif atmosferiyle karanlığının gözünü üzerinize diktiği black metalin tüm keskinliğiyle dinleyiciye kurşun yağdırdığı çok özel bir albüm ve dolayısıyla özel bir yıl oldu 2015.

Fransız rüzgârı Alcest ve Aneroxia Nervosa’dan tanıdığımız isimlerden oluşan Glaciation’un Sur les falaises de marbre albümüyle devam etti. Siyah beyaz bir film izler gibi dinleyebileceğiniz bu albüme nostaljik kelimesi güzel duruyor.

Şiirsel ve depresif parçalarla bir başka Fransız ekolü Blut Aus Nord ise Memoria Vetusta III - Saturnian Poetry albümüyle karanlığımıza eşlik etmişti.

Melankoli’nin tedavisini anlatan “Zifir” adlı öyküme rağmen bu yıl şunu tekrar keşfettim ki melankoli hala müzikle bulaşıyor. Burada gösteren ise Forgotten Tomb ve albümü Hurt Yourself And The Ones You Love. Yalnız albümdeki o kapak bu karanlık spiritüelliğin ağırlığını taşıyamıyor ne yazık ki. Yine ağır ama daha deneysel bir intihar çalışması var karşımızda.

Ölüme bulanmış bir grup Nocturnal Depression. Spleen Black Metal albümü ise kemanlarıyla bile kara safra seviyesini arttırmaya yetti.

Deafheaven her ne kadar Amerika kıtasından bir başka post black metal grubu olsa da New Bermuda albümünün içerdiği yoğun romantizm ve artistik hareketlerle bu kategoriye dâhil oldu.

Enslaved’in türler arasında sıçramalar gösterdiği, progresiflikte kararak uzmanlaştığı In Times albümüne tanık olduk.

2015’in Karanlık Tuhafları…

Elektronik dalgaların black metal’e çarptığı tuhaf seslerle dolu eserler hangileriydi?

Acturus’tan Arcturian ile albüm boyunca düzensiz bir şekilde dağıtılmış elektronik etkilerle bir tür endüstriyel yıkıma gönderme yapan tekinsiz bir havayı teneffüs ettik. Akıcı, teatral vokallerin etkisinde etkileyici ve black metalin modern soyunu temsil eden bir albümdü Arcturian.

Liturgy’nin The Ark Work’u deneysellikte yoğun elektronik hatta noise etkilenimlere açık olanlar, bilim kurgu tarzında film müziği dinlemek isteyenler için bakılacak bir çalışma olabilir. Gerçekten canınız sıkkınsa ve tuhaf şeyler arıyorsanız gidip bakın ama yok, yapmayın bunu bence. Albüm kapağını ise hiç görmeyin daha iyi.

Solefald, World Metal. Kosmopolis Sud albümü ile metalden teknoya doğru bir akışı simgeledi. Ancak albümde Bububu Bad Beuys adı komik ve saçma parçanın neden var olduğu gerçekten bir merak konusu olarak kalmış durumda.

Krallice ise Ygg Huur albümü ile New York’un kara dehlizlerinden çıkıp gelmiş gibiydi. Math-rock,tech-metal tarzıyla kafayı kırdıklarına müzikleriyle şahit olabilirsiniz. Albüm’de black metallik bir şey yok, ekstreme avangart metal olarak adlandırılacak tarzda kaotik, alabildiğine teknik ve yeterince ilginç, vokaller ise zayıf tekdüze.

Dodeimsgard, A Umbra Omega ile caz etkilerini black metalle buluşturduğu oldukça farklı ve özgün bir albüm ve alakasız bir kapak çalışmasıyla dinleyenleri deliliğin farklı boyutlarında gezdirdi.

Bir yılın karanlığı hatırladığım kadarıyla böyle geçti. 2016 daha şimdiden açacağı haberini aldığımız bir dizi büyüleyici kötülük çiçekleriyle dolu olacak. Bu bir yıllık zaman dilimine sıkışmış kara eserlerden unuttuklarım mutlaka çıkacaktır, bu kara tutkuya katkıda bulunmak isteyenler bana yazsın, yazsın ki dolaştığımız bu ıssız evrende duymadığımız çığlık kalmasın.

                                                                                                                         Abyssus abyssum invocat

LIFELOVER INTERVIEW

March, 2015

LIFELOVER… MUSIC BEYOND DESTRUCTION

After 6 years, life is ready to witness the echoes of its dark ironic lover in an archaic cave; Balve… Here, Lifelover is talking about death, self-destruction, psychology of human mind and limits...

You will take part at Prophecy Festival with Empyrium on 19.09.2015 on Bavle Cave. How do you feel about that special festival? Will we see some special show at there? Is this a beginning for Lifelover or will you bury Lifelover after show again? 

Every show we have done and will do is special. There is no beginning or end. But if you would like to divide, it can be split into eras. I’d call our previous one as creation and the current as celebration.

It has been four full-lengths and extraordinary memories with B. So, what do you wanna say about him? Please share...

Considering how he put himself into everything he created, there is nothing to add.

Lifelover was founded in 2005, 6 years active with last album released in 2011. So far 10 years passed by drug abuse, addiction to benzodiazepine, opioid, amphetamine, cannabis and alcohol. Can you tell us how this living on the edges, what did that life style bring to you and Lifelover when you look back?

I’ve never had any addiction. However, I’ve had an obviously unhealthy attitude towards the world of intoxicating substances in my youth, which still exists widely in the world around me. It was definitely a very interesting way to get to know the limits of yourself and others. After all, if you are going to destroy yourself, why any limits? There are always boundaries to break or shackles if you may.

Lifelover has always been in extremes like people love or hate it…What do you think about the band’s complete musical career so far?

The world always needs an opposition.

Lifelover is compared with Swedish Shining in terms of self-destruction and the suicidal, post black metal music that brings new approach to black metal scene. What do you think about this comparison or resemblance?

You’ll see…

Do the band members have other projects lately?

We’ve had active bands prior to Lifelover that are still active today and a new band with most remaining members of the band called Kall, which continues where we left off. Carrying the weight of devotion.

By taking into consideration of psychological nature of sadism, it is all about negation, severe destruction and torture but for masochism; it is suspending the reality and simulation. Do you think if self-destruction can be seen as masochism? What does self-destruction mean to you?

It’s all about personal preference. You can turn anything in any direction you may please to suit yourself or others. Just because something has a preconceived notion of what it is supposed to be does not have to define it if you are stubborn enough to claim it for what it really can be and become. Anything can be masochistic if you’re too weak to utilize it differently. Many things can be self-destructive. But to not make this into a thesis, I’d say it is to accept limitations rather than surpassing them. To not be passionate in and about everything that you do. Ideally, every day you do not devote yourself to your beliefs, is a day wasted on stagnation.

As we have a gap between endless desire and joy, which is called jouissance, a state of pain one meets when goes beyond. Thinking about Lifelover or any art, do you think if one needs a suffering, misery in order to create any kid of art?

It is rather a strong power or emotion that is necessary to create, regardless of its attributes. Any word or tool is nothing but words or tools until they are given a purpose.

For suicide…Do you think the suicide is:

Bloodthirsty good?

Dying by one’s own hands like Dead from Mayhem, Einar from The Funeral, Hemingway, Sylvia Plath, Pavese, Chatterton from literature, John Robeck from philosophy, Gorki, Pollock, Rothko, Modigliani, Gertler from art did?

Or, nonsense as the life itself?

You may view the life of yourself and others as nonsense and that is what it may be. Preferably it is a grand obstacle to transcend.

Speaking of negativity, how the melancholy and misanthropy find places in your lives and how do they affect Lifelover?

It allows us to walk our own path with utmost precision and devotion.

I’m curious about your thoughts about the prevalence of psychiatric drug usage under various mental treatment in Sweden or lets’s say in entire Scandinavia.

It’s still in an infantile state, like a social financial experiment, more about the ideas and whims of doctors and pharmaceutical companies than their customers, which a patient is nothing more than that. Personally I rather take my time and business elsewhere more deserving. Anything can be beneficial for an individual if certain objectives are set to be reached. But that principle is often disregarded.

Do you think being drunk; hangover or high is the only way to open doors of perception to create music?

Absolutely not. But for some it can be the key to that door.

Which music styles or arts, authors are you influenced from personally?

Take yourself beyond the civilized world and you will find the greatest artist of all.

How do you know Turkey as country and metal scene in here?

Nothing about either.

Please say your last words and wishes for Filhakikat readers…Thank you for the interview…

Thanks to everyone for your continuous support. Hugs and drugs!

Originally published on Filhakikat.net.